باران در شهر ساحلی مسافری ست تنها که چشم اندازش را به میل خویش می آراید؛ از سرعت ماشین ها می کاهد و به سرعت رهگذران می افزاید صف اتوبوس را از کنار خیابان به سینه کش دیوار می کشاند روزنامه های باطل را چتر می کند و بیش از آن که در انتهای خیابان به دریا بزند٬ رستوران های ساحلی را در خلوت ترین ساعت روز از مشتریان آب کشیده می انبارد من باران های پیش بینی نا شده را دوست می دارم دویدن بچه ها هجوم کبوتران به پل های راه آهن پاره شدن چرت کشتی های تنبل درباراندازها بی تفاوتی گربه ها در گرم ترین گوشه ی پنجره چسپندگی پیراهن های خیس برجستگی تندیس وار عضلات جوان و بازگشت رنگ های پنهان به چهره ها به برگ ها به سنگ ها به آجرها کسی در باران نقش بازی نمی کند حتی خودپسند ترین بازیگر هم می داند مردمِ غافلگیر شده تماشاگران خ

نمیدانم تو هم مثل من کوری یا به تأمل چشمهایت را بستهای؟ دست به دیوار میکشی و میگویی برآمدگی یک ستون از دیوار تو را به یاد چه میاندازد؟ دست روی پتو میکشم و میگویم دو نفر از بیکسی کنار هم خوابیدهاند رژ از کیف برمیداری به لبهایت میزنی و مدتهاست برایم مهم نیست چه رنگی داشته باشد دست روی میز میبرم این خودکار چه رنگی است؟ دستم به لیوان میخورد تمیز است یا نه؟ به کلید چراغ خواب میخورد روشن کنم یا نه؟ هر دو در ترسهایمان فرو میرویم تو میترسی اتاق که روشن شد دیگر همسرت نباشم من میترسم نور که آمد باز هم تو را نبینم.